Opis

Pumi należy do grupy psów I FCI - psy pasterskie i zaganiające oraz sekcji 1 - psy pasterskie. Jest to pies o niezwykle żywym usposobieniu, dlatego wymaga nie tylko częstych spacerów i zabaw, ale także sportowego treningu. Pumi jest psem średniego rozmiaru, samiec osiąga wzrost w granicach 41-47 cm, ważąc przy tym 12-13 kg, natomiast suka ma 38-44cm i waży około 10 kg. Sylwetka psa jest kwadratowa i umięśniona, do tego zwierzę posiada długie łapy, co ułatwia mu dynamiczne poruszania się. Pumi ma długą i wąską głowę z długą kufą i mocnymi zębami. Posiada charakterystyczne stojące i wysoko osadzone uszy. Oczy ma owalne i żywe. Jego sierść jest twarda, sprężysta i kosmata. Umaszczenie jednolite, zazwyczaj czarne lub szare, bądź płowe w kolorze kremowym, czerwonym lub białym.

Historia

Pumi pochodzi z Węgier, powstał najprawdopodobniej dzięki krzyżówce psa puli ze szpicem i terierem oraz merynosem. Dawniej hodowany był przede wszystkim, jako pies pasterski i służył do wypasania świń. Pierwszy wzorzec pumi powstał w 1921 roku, a jego autorem był prof. Raitsis. Z biegiem lat wygląd psa ulegał zmianom, dlatego aktualny wzór, został stworzono znacznie później, w roku 1960. Mimo rodowodu, pumi pozostał nadal, psem hodowanym głównie w gospodarstwach i rzadko gości na wystawach.

Pielęgnacja

Psa rasy pumi, zdecydowanie nie można, trzymać w mieszkaniu, gdyż potrzebuje on sporej przestrzeni i częstego organizowania zabaw. Natomiast samo utrzymanie i pielęgnacja nie są trudne. Jego sierść brudzi się rzadko, kąpiele można wykonywać raz na 2 miesiące, nie powinno się po takim zabiegu suszyć sierści suszarką, gdyż można zniszczyć włos. Po myciu wystarczy delikatnie wyczesać pieska grzebieniem.

Żywienie

Karmienie, nie powinno sprawiać problemów, dzięki dobrej przemianie materii, pies rzadko kiedy cierpi na otyłość i raczej nie miewa problemów trawiennych.

Zdrowie

Jednymi z największych zalet tego zwierzęcia są dobre zdrowie i długowieczność. Pumi choruje rzadko i nie ma przypisanych typowych schorzeń genetycznych.